علامه تكراري از جنس مجاهدين خلق

آنچه در اسفند 80 بر سر دفتر تحكيم وحدت آمد در نگاه شاهدان به مسائل جنبش دانشجويي چندان بعيد نمي نمود،كه پيش از اين هم در 13 آبان 78 انشعابي رخ داده بود.تجزيه تحكيم به دو طيف شيراز و علامه از قبل قابل پيش بيني بود كه نزاع دو شاخه سنتي و مدرن مدتها بود به مرز انفجار نزديك مي شد.اما آنچه در اين مقاله بر آن نگاهي مي افكنيم فرايندي است كه از سال هاي 76 تا 80 شدت گرفت،اختلافاتي كه حسي نوستالژيك در تشكيلات دانشجويي-نظامي پيش از انقلاب دارد.

اگر نظري به سازمان هاي نظامي-ايدئولوژيك مبارز در دهه 40 و 50 كه ريشه در دانشگاه داشتند بيفكنيم،دو سازمان فداييان خلق و مجاهدين خلق مهمتر مي نمايند.از اين دو فداييان خلق از همان بدو تاسيس(1342) ايدئولوژي ماركسيستي داشت و با رويكرد كاملا نظامي و از حزب توده،كمونيسم شوروي انتقاد ميكردند،بنابراين تا پس از پيروزي انقلاب دچار دوگانگي نشدند(گر چه از آغاز دو هسته جداگانه اما هم فكر بودند)پس از پيروزي انقلاب فداييان به دو شاخه اقليت و اكثريت تبديل شدكه اقليت راه عناد رو در رو با نظام را در پيش گرفت.اما سرنوشت دوستان تحكيمي ما بيش از اين به مجاهدين مي ماند.مجاهدين هم مانند انجمني ها فكر خود را از مرحوم بازرگان گرفتند و پس از وي بريدند.

تحكيم وحدت شايد از آغاز همچون مجاهدين التفاط نداشت اما در سرنوشت مانند او شد.زماني كه شاخه سنتي تحكيم به رهبري سيد مهدي طباطبايي در اقلبت قرار گرفت و تند روها به رهبري علي افشاري از دبير تشكيلات آن زمان عبور كردند،به سرعت همان اتفاقي كه براي نسل دوم مجاهدين خلق اتفاق افتاد را شاهد بوديم،عبور نسل دوم به رهبري تقي شهرام و نظريات امثال بهرام آرام و بهمن بازرگاني از نسل اول كه افرادي چونحنیف نژاد،محسن بديع زادگان جزء موسسین و تئوريسين هاي مجاهدين و در عين حال بسيار معتقد و مسلمان بودند.شهادت حنیف نژاد و محسن و خلا تئوريك در مجاهدين همان كاري را كرد كه حذف سيد مهدي طباطبايي و جناح معتقد و ارزشي انجمن هاي اسلامي از شوراي مركزي تحكيم .بنابراين اگر هم اكنون اكبر عطری و علي افشاري را در آمريكا و كنگره مي بينيم كه عليه ايران درخواست تحريم ميكنند نبايد تعجب كرد كه تقي شهرام هم پس از انقلاب پرچم مبارزه برافراشت كه پيش از اين هم جناح معتقد و مسلمان مجاهدين را به نفع ماركسيستها حذف كرده بود.

رويكرد جناح ماركسيست مجاهدين در سال 54 به بعد نسبت به جناح مسلمان( نظير مجيد شريف واقفي و مرتضي صمدیه لباف)داشتند ابتدا گفتمان انگاري بود به نحوي كه آنان را مرتجع،خرده بورژوا و بخصوص اپورتونيت چپ نماي راست مي ناميدند.سپس با قوت گرفتن جناح ماركسيست رويكرد اخلاقي آغز شد، شريف و صمديه به قتل رسيدند،برخي به نحوي لو رفتند كه به دست ساواكبيفتند و برخي به جنگ ظفار در عمان فرستاده شدند تا در آنجا ضمن جهاد(!!) با امپرياليسم سر به نيست شوند.

در مقابل در تحكيم وحدت طيف علامه ابتدا پس از ارائه تز عبور از خاتمي توسط افشاري و مقاومت طباطبايي و جناح ارزشي بر سر اين مسئله،اين جناح متهم به وابستگي به جناح راست سياسي( محافظه كاران) شدند و پس از آنكه در انتخابات تلاش افشاري براي رد صلاحيت طباطبايي ناكار ماند با عدم شركت در نشست دانشگاه شيراز و تحرم انتخابات،شاخه جديدي از دل تحكيم در آمد به نام علامه.همان گونه كه تقي شهرام سازمان پیکار در راه آزادي طبقه كارگر را تاسيس نمود كه بدل به تندروترين سازمان چپ ايران شد،همان گونه كه شاخه مدرن طيف علامه تبديل به تندروترين جناح دانشجويي در ايران گرديد.