مشت مي‌كوبم بر در

پنچه مي‌سايم بر پنجره‌ها

من دچار خفقانم، خفقان!

من به تنگ آمده‌ام، از همه چيز

بگذاريد هواري بزنم:

-آي!

با شما هستم!

اين درها را باز كنيد!

من به دنبال فضايي مي‌گردم:

لب بامي،

سر كوهي،

دل صحرايي

كه در آنجا نفسي تازه كنم.

آه!

مي‌خواهم فرياد بلندي بكشم

كه صدايم به شما هم برسد!

من هوارم را سر خواهم داد!

چاره درد مرا بايد اين داد كند

از شما خفته‌ي چند!

چه كسي مي‌آيد با من فرياد كند؟

                             شعر از زنده ياد فريدون مشیری